Wat we kunnen leren van de Vrede van Versailles

De vrede van Versailles wordt door menig historicus gezien als een cruciale ontwikkeling in de moderne geschiedenis. Op Wikipedia staat er dan ook in bijna iedere taal een artikel over. Op dit moment wordt algemeen aangenomen dat het verdrag van Versailles het feitelijke begin van de Tweede Wereldoorlog was. Zelfs zij die hier niet van overtuigd zijn en die andere factoren in ogenschouw nemen, zullen moeilijk kunnen ontkennen dat zonder Versailles Europa vandaag er heel anders had uit gezien. Het nationalisme was ver voor de Eerste Wereldoorlog al in opkomst in Europa. Koppel dat aan het antisemitisme dat nooit weg was geweest in Europa en je had, met of zonder verdrag, al een behoorlijk vruchtbare voedingsbodem voor de goedkeuring van de weerzinwekkende wreedheden die in de Tweede Wereldoorlog op systematische wijze zouden worden begaan. Zonder de Frans-Duitse oorlog van van 1870, die voor zoveel wrok aan de Franse kant had gezorgd ten tijde van de ondertekening van de vrede van Versailles, had het verdrag van 1919 er waarschijnlijk anders uitgezien. Sommigen gaan zelfs terug naar het in 1815 ondertekende Verdrag van Wenen, dat het einde van de Napoleontische oorlogen betekende. De eerste tekenen van een interne Europese disharmonie waren volgens hun toen al zichtbaar en een catastrofe was toen al onafwendbaar. Iedereen is het er echter over eens dat het verdrag van Versailles indirect, met de Tweede Wereldoorlog als tragische omweg, heeft gezorgd voor het ontstaan de Europese Unie. Conclusie: de belangrijkste les van het verdrag van Versailles is dat voor blijvende vrede er een totale afwezigheid van wrok moet bestaan, men vergevingsgezind moet zijn en men zich moet toeleggen op langdurige onderlinge samenwerking zodat er geen profijt meer getrokken kan worden uit oorlog en dat vrede voordeliger is dan conflict voor het op lange termijn voortbestaan van afzonderlijke mogendheden.

(Visited 32 times, 1 visits today)